Hz. Aişe (ra) bildiriyor:

“Şerbetlerin içinde tatlı ve soğuk olanını severlerdi.146

Peygamber Efendimiz bal şerbeti, hurma ve kuru üzüm şırası gibi içecekleri severlerdi.147

Peygamber Efendimizin en çok sevdiği içecek, soğuk tatlı şerbetlerdi.”148

Şerbetlerin içinde en çok bal şerbetini severdi.149

İçilecek şeylerde en çok sütü severlerdi.150

Peygamberimiz (sav) süt için şöyle buyurmuşlardır:

“Allah bir kimseye yemek yedirdiği zaman o kimse, ‘Allah’ım Bize bu yemeği bereketli kıl ve bize bundan hayırlı rızık ver’ diye dua etsin. Allah bir kimseye bir miktar süt içirdiği zaman da o kimse, ‘Allah’ım bize bu sütü bereketli kıl ve bize daha çok süt ver’ diye dua etsin. Çünkü yiyeceğin ve içeceğin yerini tutan sütten başka bir şeyi bilmiyorum.”151

PEYGAMBERİMİZ (SAV)’İN SU İÇİN SÖYLEDİKLERİ

Peygamberimiz (sav) özellikle yolculuklar sırasında ashabına su dağıttırırdı. Örneğin bir yolculuğu sırasında, bir yerde durmuş ve yanındakilerden su istemiştir. Elini ve yüzünü yıkadıktan sonra, sudan içmiş ve yanındaki sahabelerine de “Siz de yüzünüze, boynunuza bir miktarını dökün”152 demiştir.

Resulullah (sav) su içtikten sonra şöyle dua etmiştir:

“Rahmetiyle suyu tatlı olarak yaratan, acı ve tuzlu yaratmayan Allah’a hamd olsun.”153

Resulullah (sav) bir başka sözünde ise su için şöyle buyurmuştur:

“Allah suyu temizleyici olarak yarattı. Tadını veya rengini veya kokusunu değiştiren maddeler dışında hiçbir nesne onu pislemez.”154

“Çok sıcak yemeği sevmezdi.”131

“En çok hoşlandığı yiyecek etti.”132

PEYGAMBER EFENDİMİZİN SEVDİĞİ YEMEKLER

“Çok sıcak yemeği sevmezdi.”131

“En çok hoşlandığı yiyecek etti.”132

“Kabağı çok severdi.”133

“Avlanan kuş etlerini yerdi.”134

“Hurmalardan Acve hurmasını severdi.”135

			… Gerçekten onlar için altlarından ırmaklar akan cennetler vardır. Kendilerine rızık olarak bu ürünlerden her yedirildiğinde: “Bu daha önce de rızıklandığımızdır” derler. Bu, onlara, (dünyadakine) benzer olarak sunulmuştur… (Bakara Suresi, 25)

Hz. Aişe (ra) Peygamberimiz (sav)’in sevdiği yiyeceklerle ilgili şunları söylemiştir:

“Tatlı ve balı severlerdi.”136

“Hazreti Peygamberin katık olarak yediği yemeklerin bir kısmı şöyle sıralanabilir: Koyunun ön kolu ve sırt eti, pirzola, kebap, tavuk, toy kuşu, et çorbası, tirit, kabak, zeytinyağı, çökelek, kavun, helva, bal, hurma, pazı, anber balığı…”137

Hz. Aişe (ra) ek olarak şunları bildirmiştir:

“Kavun, karpuzu yaş hurma ile yerlerdi.”138

Hz. Cabir (ra)’den:

“Taze hurma ve kavun çok yerlerdi ve ‘bunlar güzel meyvedir’ derlerdi.”139

“Hiçbir zaman bir yemeği yermemiştir. Hoşuna giderse yer gitmezse yemezdi. Hoşlanmadığında da bir başkasına kötülemezdi.” 140

Pieter Gysels Antwerp, (1621-1690)
Bahçe isimli tablo.

Peygamber Efendimizin sevdiği bazı yiyecekler için söylediği sözlerden bir kısmı ise şöyledir:

“Etin en güzel yeri sırt etidir.”141

“Sirke ne güzel katıktır.”142

“Mantar kudret helvasıdır.”143

“Sinameki ve sennut (tereyağ tulumuna konulan bal) yemeye devam ediniz. Çünkü bu iki şeyde samdan (ölümden) başka her hastalıktan şüphesiz şifa vardır.”144

“Zeytinyağını yiyiniz ve kullanınız. Çünkü bu yağ mübarektir.”145

İbrahim Safi. Natürmort tablo

Peygamber Efendimiz temizliğe çok önem verirdi. Kendisi sürekli mis gibi, tertemiz, hoş ve güzel kokar, Müslümanlara da temizliği tavsiye ederdi. Sahabelerden rivayet edilen bilgilerde Peygamberimizin bu güzel özelliği hakkında detaylar aktarılmaktadır. Bunlardan bazıları şu şekildedir:

Enes b. Malik (ra) şöyle ifade etmektedir:

“Resulullah Efendimiz Medine sokaklarının birinden geçtiğinde O’nun misk gibi kokusu hemen sezildiğinden, halk o yoldan Hazreti Peygamberin geçtiğini söylerlerdi. Bizler, Peygamber Efendimizin gelişini, kokusunun güzelliğinden anlardık.”127

İbn-i Ebi Adi, Humeyd, Enes (ra)’den:

Resulullah (sav)ın elinden daha yumuşak ne bir yün kumaşı, ne de bir ipeğe (hayatımda) dokunmadım. Resulullah (sav)’in kokusundan daha güzel (kokan) bir kokuyu da koklamadım.128

Muaz b. Hişam (ra), babasından, Katade, Enes’den şöyle rivayet etmiştir:

“Resulullah (sav) güzel kokusu ile tanınırdı. Resulullah (sav) güzel idi. Kokusu da hoş idi. Bununla beraber kokuyu severdi.” 129

“Cismi nazif (temiz), kokusu latif (hoş) idi. Koku sürünsün sürünmesin, teni en güzel kokulardan ala kokardı. Bir kimse onunla musafaha (el sıkışmak, tokalaşmak, muhabbetini, arkadaşlığını, sevgisini izhar etmek) etse, bütün gün onun rayiha-i tayyibesini (temiz kokusunu) duyardı ve mübarek eliyle bir çocuğun başını meshetse, rahiya-i tayyibesiyle (temiz kokusuyla) o çocuk, sair (diğer) çocuklar arasında malum (bilinirdi) olur idi.”130

			Ey Peygamber, gerçekten Biz seni bir şahid, bir müjde verici ve bir uyarıcı olarak gönderdik. Ve kendi izniyle Allah’a çağıran ve nur saçan bir çerağ olarak (gönderdik). (Ahzab Suresi, 45-46) Ve onları, kendi emrimizle hidayete yönelten önderler kıldık ve onlara hayrı kapsayan-fiilleri, namaz kılmayı ve zekat vermeyi vahyettik. Onlar bize ibadet edenlerdi. (Enbiya Suresi, 73)

Kayle binti Mahreme (ra) anlatıyor:

“Resulullah (sav)’i sonsuz bir mahviyet (alçak gönüllülük, tevazu) ve tevazu içinde otururken görünce, heybetinden vücudum titremeye başladı.

Cabir b. Semüre (ra):

“Ben Peygamber Efendimizi, sol tarafına konmuş bir yastığa dayanmış vaziyette gördüm.”117

			İslam’a çağrıldığı halde, Allah’a karşı yalan uyduranlardan daha zalim kimdir? Allah, zalim bir kavmi hidayete erdirmez. (Saff Suresi, 7)

PEYGAMBER EFENDİMİZİN KONUŞMA ŞEKLİ

Peygamber Efendimiz etkileyici üslubu, hikmetli ve keskin hitabıyla tanınan bir insandı. Onun tebliği insanlar üzerinde çok büyük bir etki oluşturur, sohbetinden herkes çok büyük bir zevk alırdı. Sahabelerden bizlere aktarılan çeşitli rivayetler de onun bu özelliğini ortaya koyar. Bu konuda bazı aktarımlar şu şekildedir:

Allah Resulü insanların en beliğ (belagatli kimse, meramını tamamen, noksansız ve güzel sözlerle anlatmaya muktedir olan. Kafi derecede olan. Yeter olan), en düzgün konuşanı ve en tatlı sözlü olanıydı (ağzından ballar akıyordu)! O, şöyle diyordu: “Ben Arabın en fasihiyim (Hatasız olarak söyleyen. Açık ve güzel konuşan).”118

David Roberts’in, Nübya ve Mısır adlı eseri (solda) ve
Sultan Hasan Medresesi adlı eseri (altta).

Hz. Aişe (ra), Resulullah (sav)’in sözlerini şöyle tarif eder:

“O, sizlerin konuştuğunuz gibi lafları çabuk çabuk ve peş peşe sıralamazdı, sözleri az ve özdü. Halbuki sizler cümleleri birbirine ekleyip duruyorsunuz.”119

“Allah Resülü çok veciz (kısa, öz, az sözle çok mana ifadesi) konuşurdu. Böyle konuşmasını kendisine Allah katından Cebrail getirmişti. Kısa cümleler içinde bütün maksadını yansıtırdı. Veciz sözlü cümleler söylerdi, sözlerinde ne fazlalık ne de eksiklik bulunurdu. Kelimeleri bir ahenk içinde birbirini izler, sözcükleri arasında duraklar ve böylece dinleyenleri sözlerini belleyip ezberlerlerdi. Sesi gürdü ve tatlıydı. Gerektiğinde konuşurdu, kötü laflar etmezdi. Hiddetli ve hiddetsiz anlarında (nefsi için değil, Allah’ın rızası için) hep hakkı söylerdi.”120

“Güzel olmayan laflar edenlerden yüz çevirirdi. Hoşlanmadığı, çirkin saydığı bir sözü konuşmak zorunda kaldığında onu kinaye yoluyla ifade buyururdu.121

Kendisi sustuğunda huzurdakiler konuşurdu. Katında tartışma yapılmazdı.122

Sahabelerinin yüzlerine karşı son derece güler ve gülümserdi, onların konuştuklarını beğenir, dikkatle dinler, kendisini onlardan biri sayardı.123

			Ey iman edenler, Allah’tan korkun. Herkes yarın için neyi takdim ettiğine baksın. Allah’tan korkun. Hiç şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan haberdardır. (Haşr Suresi, 18)

Hz. Aişe (ra) anlatıyor:

“Mübarek kelamları seçkindi. Her işiten onu anlardı.”124

Hz. Ebu Umame (ra)’den:

“İnsanların en güleç yüzlüsü ve hoşcanlısı idiler.”125

Hz. Enes (ra) şunu bildirmiştir:

“Efendimiz (sav) halkın en latifecisi(hoş söz, şaka, mizah, söz ile iltifat) idi.”126

Ebu Hüreyre (ra) anlatıyor:

“Ben Resulullah Efendimizden daha güzel birisini görmedim; sanki güneş, onun mübarek yüzünde devrediyor gibiydi. Peygamber Efendimizden daha hızlı yürüyen birisini de görmedim; yürürken adeta yeryüzü ayakları altında dürülürdü. Bizler, arkalarından giderken, geri kalmamak için büyük çaba harcardık.”110

Hz. Ali’nin torunlarından İbrahim b. Muhammed (ra), “Dedem Hz. Ali, Resulullah Efendimizi tanıtırken şöyle derdi: “Resulullah Efendimiz, yürürken, adeta yokuş aşağı inercesine, ayaklarını sertçe kaldırırlardı”111 diyerek, Peygamberimiz (sav)’in rahat bir yürüyüşü olduğunu belirtmiştir.

Hz. Yezid İbni Mirsad (ra) ise şöyle demiştir:

“Yürüdüğü zaman vakarlı fakat hızlı giderdi. Yanındakiler ona yetişemezdi.”112

Hz. Ebu Atabe (ra)’den:

“Yürürken kuvvetli adımlarla yürürdü.”113

“… Yürürken, ayaklarını yerden biraz kaldırıp önlerine hafif eğilerek yürürlerdi. Ayaklarını ses çıkarıp toz kaldıracak şekilde yere sert vurmazlar; adımlarını uzun ve seri atmakla birlikte sukunet ve vekar üzere yürürlerdi. Yürürken, sanki meyilli ve engebeli bir yerden iniyor görünümünü arzederdi. Bir tarafa dönüp baktıklarında, bütün vücudları ile birlikte dönerlerdi. Rastgele sağa sola bakmazlardı. Yere bakışları, göğe bakışlarından daha çoktu. Çoğunlukla göz ucu ile bakarlardı. Ashabı ile birlikte yürürken, onları öne geçirir kendileri arkada yürürlerdi. Yolda karşılaştığı kimselere, onlardan önce hemen selam verirdi.”114

“Hep harekatı mutedil idi. Bir yere azimetinde (Yola çıkmak, gitmek) acele ve sağ ve sola meyletmeyip, kemal-i vekar (ağırbaşlılığın olgunluğu) ile doğru yoluna gider ve fakat sür’at (hızlı) ve sühulet (kolaylıkla) ile yürür idi. Şöyle ki; adeta yürür gibi görünür, lakin yanında gidenler, sür’at ile yürüdükleri halde geri kalırlar idi.”115

1871 yapımı, Lilium Auratum adlı eser.

Enes b. Malik (ra) anlatıyor:

“Peygamber Efendimizin Mühr-i Şerifleri (şerefli, mübarek mühür) gümüşten yapılmıştı. Kaşı ise Habeş taşındandı.

Resulullah Efendimiz yabancı devlet reislerine mektup yazmak isteyince, bir mühür yüzük yapılmasını buyurdu.

“Peygamber Efendimizin parmağındaki yüzüğün parıltısı hala gözümün önünde duruyor”.

“Peygamber Efendimizin Mühr-i Şeriflerinin kaşına, üç satır halinde, “Muhammed Resulullah” ibaresi kazınmıştı. Birinci satırda “Muhammed”, ikinci satırda “Resul”, üçüncü satırda da “Allah” kelimeleri yer alıyordu.”109

Peygamberimizin mührü, Topkapı Sarayı’nda bulunmaktadır.

Enes b. Malik (ra) anlatıyor:

Peygamberimiz (sav)’in giyimi hakkında da sahabeler pek çok detay aktarmışlardır. Bunun yanı sıra Peygamber Efendimizin müminlere nasıl giyinmeleri gerektiğiyle ilgili olarak tavsiyeleri de onun bu konuya verdiği önemi ortaya koymaktadır. Örneğin Peygamber Efendimiz hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuştur:

“Allah güzeldir, güzelliği sever, güzel giyinmek kibir değildir, kibir (mazhar olduğun nimeti kendinden bilip) hakkı reddetmek, halkı hakir görmektir.”94

“Allah güzeldir, güzeli sever ve kuluna verdiği nimetin eserini üzerinde görmekten hoşlanır.”95

Peygamber Efendimizin torunu Hz. Hasan, onun giyim konusu hakkındaki görüşünü şöyle ifade etmiştir:

“Peygamber Efendimiz bize elde ettiğinizin en iyisini giymemizi ve bulabildiğimiz en hoş kokuları sürmemizi emrederdi.”96

Bu konudaki Peygamberimiz (sav)’in bir başka hadisi de şu şekildedir:

“Ey müminler! Gönlünüzce yiyiniz, içiniz, giyininiz ve Allah yolunda sarf ediniz. Ancak, israfa veya kibir ve gurura kaçmayınız.”97

Peygamber Efendimiz ashabından biri dış görünümüne önem vermediğinde veya bakımsız olduğunda onu da hemen uyarırdı. Bu konuya ait bir rivayeti Ebu’l Havas (ra), babasından şöyle nakletmektedir:

Üzerinde adi bir elbise olduğu halde Resulullah aleyhissalatu vesselam’ın yanına gelmiştim. Bana:

“Senin malın yok mu?” diye sordu.

“Evet var” cevabıma:

“Hangi çeşit maldan?” sorusunu yöneltti.

“Her çeşit maldan Allah bana vermiştir” demem üzerine:

“Öyle ise Allah Teala Hazretleri sana bir mal verdiği vakit Allah’ın verdiği bu nimetin eseri ve fazileti senin üzerinde görülmelidir” buyurdular.98

Buna benzer bir başka olayı ise Hz. Cabir (ra) şöyle aktarmıştır:

Resulullah aleyhissalatu vesselam, binek hayvanlarımızı güden bir adamımızı gördü. Üzerinde eskimiş iki parçalı giysi vardı.

“Onun bu eskilerden başka giyeceği yok mu?” diye buyurdular. “Evet var” dedim. “Çamaşır torbasında iki giysisi daha var. Ben onları giydirmiştim.”

“Öyleyse çağır onu da, bunları giysin” diye emrettiler. (çağırdım, emr-i Nebeviyi söyledim.), o da onları giyindi. Geri gitmek üzere dönünce, Resulullah aleyhissalatu vesselam:

“Nesi var da bu yenileri giymiyor? Bu daha hoş değil mi?” diye buyurdular.99

Peygamberimiz (sav)’in giyim tarzı ile ilgili sahabelerin aktardığı bilgilerden bazıları ise şunlardır:

İbnu Abbas (ra) anlatıyor:

“Ben Resulullah aleyhissalatu vesselam üzerinde mümkün olan en güzel elbiseyi gördüm.”100

Ümmü Seleme (ra) anlatıyor:

“Peygamber Efendimizin en çok sevdikleri elbise çeşidi, gömlek (kamis) idi.”101

Ashabdan Kurre (ra) anlatıyor:

“Ben, biat eylemek üzere, Müzeyne kabilesinden bir grup insanla birlikte Resulullah Efendimizin huzurlarına çıktım. Peygamber Efendimizin gömleklerinin yakası düğmesiz olduğundan…”102

Enes b. Malik (ra) anlatıyor:

“Peygamber Efendimiz, giydikleri elbiseler içerisinde, Hibere-i Yemani’yi çok severlerdi”103 (Hibere, Yemen’de dokunan pamuktan yapılan, kırmızı çubuklu yeşil bir kumaştır. Eskilerin “alaca” dedikleri desenli kumaşlar için kullanılan bir tabirdir. Bu da kumaşın düz değil desenli olduğunu ve birkaç renkten oluştuğunu gösterir.)

El-Bera b. Azib (ra) anlatıyor:

“Kırmızı desenli elbisenin, Peygamber Efendimiz kadar bir başkasına yakıştığını görmedim. Bu kıyafetle Resulullah (sav)’ı gördüğümde, mübarek saçları, omuzlarına değecek kadar sarkmıştı.”104

Semüre b. Cündüb (ra) rivayet ediyor:

“Hazreti Peygamber: “Beyaz elbise giyiniz. Zira o, son derece temiz ve hoştur” buyurmuşlardır”105

Hz. Aişe (ra) anlatıyor:

“Resulullah Efendimiz, bir sabah vakti, üstlerinde siyah yünden dokunmuş bir izar (peştemal, futa, göğüsten aşağı örtülen elbiseler) olduğu halde, evlerinden dışarı çıkmışlardı.”106

PEYGAMBER EFENDİMİZİN DIŞ KIYAFETLERİ

Eşa’s b. Süleyn (ra) anlatıyor:

“Bana halam anlattı. Ona da amcası anlatmış. Halamın amcası demişti ki: Bir gün Medine sokaklarında izarımı sürüyerek yürüyordum. Bu sırada arkamdan bir ses işittim: “İzarını yukarı kaldır. Zira izarın yerde sürünmemesi, onun daha temiz kalmasını ve uzun müddet dayanmasını sağlar” diyordu. Arkama dönüp baktığımda bu sözleri söyleyenin Resulullah Efendimiz olduğunu gördüm.”107

Seleme b. El-Ekva’dan (ra):

“Hz. Osman, uzunluğu bacaklarının yarısına kadar ulaşan bir izar giyer ve “Arkadaşımın (sahibi), yani Resulullah (sav)’ın izarları da aynen böyleydi” derdi.108

Peygamber Efendimiz temizliğe çok önem verdiği için, saç ve sakal bakımına da önem vermişlerdir. Bazı kaynaklarda onun yanında daima tarak, ayna, misvak, kürdan, makas, sürmedan gibi eşyalar bulundurduğu bildirilmektedir.88 Peygamberimiz (sav) ashabına da aynı tavsiyelerde bulunmuş ve “Kim saç bırakmışsa, onun bakımına dikkat etsin”89 şeklinde buyurmuşlardır. Peygamberimiz (sav)’in saç ve sakalı ile ilgili diğer aktarılanlar şu şekildedir:

Hz. Adda İbn Halid’den (ra):

“Mübarek sakalı gayet güzeldi.”90

Hz. Aişe (ra) validemiz anlatıyor:

“Resul-i Ekrem (sas)… saçlarını tarayıp yağladığında…”91

Simak b. Harb (ra) aktarıyor:

“Cabir b. Semüre’den işittim. Ona, Hazreti Peygamberin saçlarının ağarma durumu sorulmuştu. O da: Mübarek başlarını yağladıkları zaman saçlarının akı gözle farkedilmez; fakat başlarına yağ sürmedikleri anlarda beyazları görünürdü”92 dedi.

Peygamberimiz (sav), dış görünümüne ve temizliğine verdiği önemle, müminlere güzel bir örnek olmuştur. Bir rivayette Peygamber Efendimizin bu konudaki tavrı şöyle belirtilir:

“Bir gün Peygamber (sav) sahabelerinin yanına çıkacağı zaman küpteki suya bakarak sarığını ve sakalını düzeltti ve şöyle dedi: ‘Allah kardeşlerinin yanlarına çıkarken kulunun kardeşleri için süslenmesini sever.’93

Peygamber Efendimizin saçının uzunluğu ile ilgili farklı tarifler vardır. Tarifler arasında böyle bir farklılık olması ise doğaldır, çünkü bu bilgileri aktaranlar Peygamber Efendimizi farklı zamanlarda gördükleri için, saçının uzunluğu da farklı olmuş olabilir. Ancak bu tariflerden anlaşılan Peygamberimiz (sav) saçını en kısa kulağı hizasında, en fazla ise omuzlarına kadar uzatmıştır.

			Şu halde Allah’a, O’nun Resûlü’ne ve indirdiğimiz nur (Kur’an)a iman edin. Allah yaptıklarınızdan haberdardır. (Teğabün Suresi,

Enes b. Malik (ra) anlatıyor:

“Hazreti Peygamberin saçları, kulaklarının orta hizasına kadar uzamıştı.”84

Hazreti Aişe (ra) validemiz anlatıyor:

“Resulullah’ın mübarek saçları, kulakları ile omuzları arasındaydı. Allah’ın selat ve selamı üzerine olsun.”85

Bera b. Azib (ra) anlatıyor:

“Peygamber Efendimiz orta boylu idi. Omuzları da genişçeydi. Saçları ise, kulak yumuşaklarını değerdi.”86

Ebu Talib’in kızı ümmü Hani (ra) anlatıyor:

“Resulullah Efendimiz Mekke’ye geldiklerinde evimizi teşrif etmişlerdi. Bu sırada mübarek başları dört belikli (örgülü) idi.” 87

			Ve bilin ki, Allah’ın Resûlü içinizdedir. Eğer o, size birçok işlerde uysaydı, elbette sıkıntıya düşerdiniz. Ancak Allah size imanı sevdirdi onu kalplerinizde süsleyip-çekici kıldı. Ve size inkarı, fıskı ve isyanı çirkin gösterdi. İşte onlar, doğru yolu bulmuş (irşad) olanlardır. (Hucurat Suresi, 7)

Allah, Hz. Muhammed (sav)’i alemler üzerine seçmiş ve onun “peygamberlerin sonuncusu” (Ahzab Suresi, 40) olduğunu bildirmiştir. Ondan sonra hiçbir peygamber gönderilmeyecektir ve Kuran insanlara hidayet rehberi olarak gönderilen en son kitaptır. Allah, Peygamber Efendimizin bu eşsiz özelliğini onun mübarek vücudunda bir izle tecelli ettirmiştir.

İslami kaynaklarda ve rivayetlerde Peygamber Efendimizin kürek kemikleri arasında bulunan bu işarete “nübüvvet mührü” ismi verilir. Peygamberimiz (sav)’in mührüne benzer peygamberlik işaretlerinin diğer peygamberlerde de olduğu, ancak Peygamberimiz (sav)’inkinin daha farklı olduğu el-Müstedrek tarafından Vehb b. Münebbih (ra)’den şöyle nakletmiştir:

“… Allah hiçbir peygamber göndermemiştir ki, onun sağ elinde Peygamberlik beni (şamet’ün-nübüvve) olmamış olsun. Ancak bizim Peygamberimiz Muhammed Aleyhisselam bunun istisnasını teşkil etmektedir. Zira Onun peygamberlik beni, (sağ elinde değil) kürek kemikleri arasındadır. Peygamberimiz bu durum sorulunca: “Kürek kemiklerim arasında bulunan bu ben, benden önceki Peygamberlerin beni gibidir…”78 demiştir.

Cabir b. Semüre (ra) anlatıyor:

“Ben Resulullah Efendimizin kürek kemikleri arasında bulunan nübüvvet mührünü gördüm. O, güvercin yumurtası büyüklüğünde kırmızımtırak bir yumru idi.”79

Hz. Ali’nin torunlarından İbrahim b. Muhammed (ra) naklediyor:

“Dedem Hz. Ali, Peygamber Efendimizin vasıflarını anlatırken, Resulullah’ın Hilyesi (güzel sıfatlar, süs, zinet, cevher, güzel yüz, suret, görünüş) hakkındaki hadisi bütün uzunluğu ile zikreder ve:

“Kürek kemikleri arasında nübüvvet mührü vardı. Ve O, peygamberlerin sonuncusudur” derdi.80

Ebu Nadre (ra) anlatıyor:

“Ashabdan Ebu Said el-Hudri’ye Resulullah Efendimizin peygamberlik mührünün nasıl bir şey olduğunu sordum. Mübarek sırtlarında gül tomurcuğu gibi bir et parçası olduğunu söyledi.”81

“İki küreği arasında peygamberlik mührü yer alıyordu. Bu mühür sağ omzuna daha yakındı.”82

Muhammed b. Müsenna, Muhammed b. Hazm, Şu’be Simak (ra)’dan:

“Cabir İbn-i Semure’nin şöyle dediğini duydum: Resulullah (sav)’in sırtında mühür gördüm: güvercin yumurtası gibi idi.”83